Struktura NACE

NACE jest ścisłą hierarchią o czterech poziomach. Każde działanie jest umieszczone w dokładnie jednej klasie na najniższym poziomie, a każda klasa należy do dokładnie jednej grupy, jednego działu i jednej sekcji — bez nakładania się, bez podwójnego przyporządkowania.

Cztery poziomy to:

· Sekcja — 21 szerokich dziedzin oznaczonych pojedynczą literą, od A do U (na przykład A Rolnictwo; C Przemysł; J Informacja i komunikacja).

· Dział — 88 grup średniego poziomu oznaczonych dwucyfrowym kodem (na przykład 62 Programowanie, doradztwo w zakresie technologii informatycznych i działalność pokrewna).

· Grupa — 272 bardziej szczegółowe grupy oznaczone trzycyfrowym kodem (na przykład 62.0 Programowanie, doradztwo w zakresie technologii informatycznych i działalność pokrewna).

· Klasa — 658 kategorii na najniższym poziomie, oznaczonych czterocyfrowym kodem (na przykład 62.01 Działalność związana z programowaniem).

Kod klasy NACE zawsze wygląda jak DD.CC — dwie cyfry, kropka, jeszcze dwie cyfry. Dwie cyfry przed kropką identyfikują dział; pierwsza cyfra po kropce identyfikuje grupę w tym dziale; a ostatnia cyfra identyfikuje klasę w tej grupie.

Zatem 62.01 dzieli się na: dział 62 (Programowanie, doradztwo w zakresie technologii informatycznych i działalność pokrewna), grupę 62.0 (taki sam tytuł — jedyna grupa w dziale), klasę 62.01 (Działalność związana z programowaniem). Sekcja J nie jest częścią samego kodu, ale jest implikowana przez numer działu: działy 58–63 wszystkie przynależą do sekcji J.

Rozporządzenie kończy się na czterech cyfrach. Krajowe urzędy statystyczne mają następnie swobodę — i w praktyce powszechnie z niej korzystają — rozszerzenia ostatniej klasy o piątą cyfrę, która obejmuje poddziałania interesujące na poziomie krajowym. To tutaj żyją dialekty krajowe: francuska NAF dodaje końcową literę (6201Z), niemiecka WZ dodaje numeryczną piątą cyfrę (62.01.0), portugalska CAE kompresuje się do pięciocyfrowego kodu numerycznego (62010), holenderska SBI używa dziesiętnej piątej cyfry (62.01).

Krytyczną niezmienną cechą, gwarantowaną przez rozporządzenie, jest to, że pierwsze cztery cyfry każdego krajowego kodu są, z założenia, klasą NACE. To właśnie umożliwia tłumaczenie transgraniczne: usuń piątą cyfrę, a wrócisz do europejskiej podstawy.

Do każdej klasy dołączona jest oficjalna nota objaśniająca, która opisuje, co klasa obejmuje i — co najważniejsze — co wyklucza. Klauzule wyłączające często wskazują klasę, do której w rzeczywistości należy wykluczone działanie. Noty te są arbitrem, gdy dwie klasy wydają się pasować: są one w istocie interpretacją prawną NACE.